Recensie: Bruce Springsteen – London Calling: Live In Hyde Park

Met een titel als deze is het niet moeilijk te raden met welke cover Bruce Springsteen zijn concert op 28 juni 2009 in het Londens Hyde Park opende. De Clash-klassieker is wel een opvallend felle opener voor de stralende zomeravond, maar het aansluitende ‘Badlands’ brengt het publiek na die verrassing snel in de sfeer die typerend is voor een concert van Springsteen: een collectief gevoel van hoop, trots en saamhorigheid. Nummers als ‘Night’ en ‘She’s the one’ bewezen zich in de afgelopen 35 jaar als perfecte belichamingen van dat gevoel en zijn op deze dvd dan ook een veilig vervolg, voordat Springsteen zich deze avond aan nieuwer werk waagt.

‘Outlaw Pete’ mag als openingstrack van zijn laatste album ‘Working on a dream’ op het moment van de opnames weliswaar slechts een paar maanden oud zijn, het massaal meezingende publiek bewijst dat het blijkbaar niet alleen voor het oude werk komt. Het nieuwe materiaal mag dan zowel op plaat als live zeker niet onderdoen voor het oude, de preek tijdens ‘Working on a dream’ begint zo langzamerhand helaas wel een vermoeiende herhalingsoefening te worden. Wie Springsteen en zijn E-Street Band al live zag tijdens de gelijknamige tour, zal de ‘Build a house’-speech bijna woord voor woord herkennen. Op zich een mooi, inspirerend moment, maar bij herhaling verliest het al snel alle geloofwaardigheid en kracht.

Nee, dan de rauwe, knauwende uitvoering van ‘Johnny 99’, de explosieve versie van Jimmy Cliffs ‘Trapped’ of het door Brian Fallon van The Gaslight Anthem ondersteunde ‘No surrender.’ De nummers vormen het middelpunt van een euforische climax, net over de helft van de set, om vervolgens met mijlpalen als ‘The rising’, ‘Jungleland’ en ‘Glory days’ naar een wervelend einde toe te bouwen. Kleine minpuntjes daarin zijn het wat mat uitgevoerde ‘Radio nowhere’ en de afgrijselijk valse tin whistle in ‘American land’, maar een blik op de zich eindeloos in het zweet werkende Springsteen doet dat al weer snel vergeten. Hetzelfde geldt voor de altijd enthousiaste Steven Van Zandt, de vlekkeloos spelende Nils Lofgren en de monumentale Clarence Clemons.

Met 172 speelminuten verdeeld over 2 dvd’s lijkt dit concert misschien een flinke zit, maar wie ooit bij een liveshow van Springsteen is geweest, weet hoe snel die tijd vliegt. Bovendien is de setlist slim genoeg opgebouwd om zowel de fans van de bekende hits als puristen die wat onbekender werk willen horen tevreden te stellen.

Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl

Recensie: De Muzikantengids

Iedere muzikant, succesvol, mislukt of zoals de meesten daar ergens tussenin, kent het wel: zodra je iemand vertelt dat je in een bandje speelt, word je overladen met goedbedoelde adviezen, sterke verhalen en geheime succesformules. Heel verrassend bijna altijd verteld door mensen van wie de eigen muzikale carrière gek genoeg nooit echt van de grond kwam. Verwarrend, vermoeiend en vooral ook demotiverend, want als die praatjesmaker het al niet redt, hoe moet jij dat dan ooit gaan doen? Gelukkig is er een nieuwe, vijfde editie van het boek waar je al die betweters mee om de oren kunt slaan: ‘De muzikantengids’ van Jan van der Plas.

Of je nu net bedacht hebt dat je gitaar wilt spelen maar er nog nooit een hebt vastgehouden of op het punt staat je eerste platencontract bij een major te tekenen, ‘De muzikantengids’ bevat ongetwijfeld waardevolle informatie. Werkelijk ieder aspect komt aan bod: waar je op moet letten bij het uitzoeken van je eerste bandmakkers, hoe je aan optredens komt of hoe je de trucs van platenmaatschappijen bij onderhandelingen doorziet. Afhankelijk van je ervaring zullen sommige hoofdstukken misschien overbodig lijken, maar zelfs dan is het nog interessant om terug te kijken naar de basis en je eigen ontwikkeling eens te analyseren.

Hoewel het boek een grotendeels logische volgorde aanhoudt, is het van sommige adviezen de vraag of ze op de juiste plek staan. Een vaste volgorde kan er natuurlijk nooit zijn, maar of je nu echt je bandnaam als merk moet deponeren voor je de oefenruimte ingaat? Hetzelfde geldt voor het advies om een hype te creëren. Iedere band is natuurlijk gebaat bij een flinke hype, maar de formule die in de gids wordt genoemd, doet toch wel wat knullig aan. Het zijn golfjes van kritiek in een zee vol waardevolle informatie.

Probeer op de website van Buma/Stemra of SABAM bijvoorbeeld maar eens de informatie te vinden die voor jou als muzikant van belang is. Onbegonnen werk dat vooral tot heel veel frustratie leidt. Van der Plas weet de gecompliceerde wereld van auteursrechten daarentegen zeer helder uit te leggen, zonder facettn over te slaan. Het grote nadeel van een boek over de muziekwereld is natuurlijk dat het over een maand al bijna weer gedateerd is. Maar op de website www.muzikantengids.nl worden de updates van de verschillende edities keurig bijgehouden en kunnen zelfs voorbeeldcontracten en boekhoudsheets worden gedownload.

Muziek maken volgens een boekje is natuurlijk allesbehalve rock-’n-roll, dus om nou te zeggen dat dit boek thuishoort in iedere bandbus gaat wellicht wat te ver. Maar stiekem verstopt achter stapels oude flyers en slecht bijgehouden bandadministratie zal ‘De muzikantengids’ een waardevolle schat aan informatie zijn, die op veel moeilijke vragen verrassend praktische antwoorden geeft.

Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl

Concertverslag: The Gaslight Anthem

Binnen vijf jaar tijd drie goede platen uitbrengen en non-stop de wereld rondtoeren, dat lijkt haast onmogelijk zonder strak geregisseerde lancering van je bandcarrière. Toch flikt The Gaslight Anthem het zonder al die poespas en verscheen ook hun derde album American Slang weer gewoon bij het kleine punrocklabel SideOneDummy Records. Waarom? Omdat het tegenwoordig blijkbaar nog wél genoeg is als je gewoon ijzersterke songs schrijft en geïnspireerde shows speelt. In ieder geval voor de 1.500 luidkeels meezingende bezoekers die afgelopen donderdagavond in uitverkochte Melkweg naar de band kwamen kijken.

Bij de openende titeltrack van het nieuwste album wordt al direct duidelijk dat de fans een bijzondere band met de groep uit New Jersey hebben. Dat klinkt misschien als sentimenteel gezemel, maar het fanatisme waarmee letterlijk ieder woord wordt meegezongen door het merendeel van het publiek is indrukwekkend. Vooral omdat het niet alleen beperkt blijft tot de hits, maar evengoed bij het oudere werk hoorbaar is. Frontman Brian Fallon toont zich uiteraard weer de vriendelijke jongen die het allemaal nog steeds niet kan geloven en zo lijkt iedereen de avond van zijn leven te hebben.

Alhoewel, in hun comfortabele podiumact wordt het af en toe allemaal wel iets té ontspannen. Een paar keer zitten zowel Fallon als gitarist Alex Rosamilia er op gitaar pijnlijk naast en laat vooral laatstgenoemde de avond wel wat makkelijk over zich heen komen. Een contrast met de vorige tours, toen de band zichtbaar moe was van het bijbenen van het eigen succes. Gelukkig voelt Fallon deze momenten goed aan, om vervolgens weer wat olie op het vuur te gooien, zoals bijvoorbeeld in het bloedstollend mooie We Did It When We Were Young. De toegift is ook niet aan de zuinige kant en zorgt met de Pearl Jam-cover State Of Love And Trust nog voor wat vuurwerk, waarna er in de Melkweg niemand te vinden is zonder grote glimlach op het gezicht.

Gezien: The Gaslight Anthem in de Melkweg, Amsterdam op 1 juli 2010.