Recensie: Arctic Monkeys, HMH 11-11-2009

Als het optreden op de laatste editie van Lowlands gezien moest worden als voorbode op deze avond, dan beloofde het vanavond niet veel goeds. De combinatie van onbekend songmateriaal, een doodgefeest publiek en een niet al te energieke podiumpresentatie zorgden eind augustus voor een nogal tam einde van het festivalweekend. Ondertussen zijn we tweeëneenhalve maand verder en staat Arctic Monkeys voor de tweede achtereenvolgende avond in een bijna uitverkochte HMH.

Voorprogramma Eagles Of Death Metal treft deze avond een gewillige zaal. Ondanks dat het songmateriaal van de band, evenals Hughes vocale capaciteiten, nogal eens te wensen overlaat wil de vonk heel aardig overslaan. Dat is vooral te danken aan de strakke band achter de frontman en in veel mindere mate aan diens soms wat vermoeiende dansjes en andere clichématige rockgebaren.

Dat je met minder geschreeuw makkelijk veel meer indruk kunt maken bewijst Arctic Monkeys. Aangevuld met manusje-van-alles John Ashton (toetsen, gitaar, percussie en zang) opent de band met het kalm dreigende Dance Little Liar, om vervolgens met Brianstorm over de HMH heen te walsen. Het publiek biedt springend en met de vuisten in de lucht dapper weerstand en stroopt de mouwen op voor een heel mooi avondje.

En dat krijgt het, want in de krappe anderhalf uur die volgen bieden Alex Turner en zijn band een perfecte dwarsdoorsnede van de drie albums die ze de afgelopen jaren leverden. I Bet You Look Good On The Dancefloor vertoont nog geen enkele slijtage, evenals het machtige The View From The Afternoon. Tijdens B-kantje Sketchhead schieten er wat blikken in de paniekmodus, maar als er vervolgd wordt met de eerste drie nummers van Humbug blijkt dat de nieuwste plaat sinds Lowlands eindelijk bij de fans is bezonken.

Tegen het einde van de set lijkt de band uit Sheffield even moeite te hebben met de strak aangezette spanningsboog. Tot en met het explosieve When The Sun Goes Down is de setlist perfect opgebouwd en versterken de smaakvol bescheiden lichtshow en videobeelden in de sfeer van de At The Apollo dvd het geheel tot bijzondere hoogten. Afsluiter Secret Door wordt vervolgens wat slordig ingezet en komt met valse samenzang tot een rommelig eind, wat gelukkig net op tijd wordt overstemd door een strategisch geplaatst arsenaal aan confettikanonnen. Een mooi gezicht, maar het brengt niet de muzikale climax waar zo zorgvuldig naartoe werd gewerkt.

Fluorescent Adolescent en 505 vormen als toegift weliswaar een heel prettig naspel, maar voelen na het afgeraffelde einde toch wat plichtmatig aan. Jammer, want het dikke uur dat er aan voorafging was in alle opzichten overtuigend en eigenlijk boven verwachting. Dat de band twee avonden achter elkaar nét niet uitverkoopt is eigenlijk een treffende metafoor voor de wereldband die Arctic Monkeys nog nét niet is. Maar lang kan het niet meer duren.

Setlist:
1. Dance Little Liar
2. Brianstorm
3. This House Is A Circus
4. Still Take You Home
5. I Bet You Look Good On The Dancefloor
6. Sketchead
7. My Propeller
8. Crying Lightning
9. Dangerous Animals
10. The View From The Afternoon
11. Cornerstone
12. If You Were There, Beware
13. Pretty Visitors
14. The Jeweller’s Hands
15. Do Me A Favour
16. When The Sun Goes Down
17. Secret Door

Toegift:
18. Fluorescent
19. 505

Gezien: Arctic Monkeys, HMH 11 november 2009

Deze recensie is eerder verschenen op Muziek.nl