Recensie: Black Sabbath – Never Say Die! (vinyl reissue)
Eigenlijk had Ozzy Osbourne zijn band al vlak na de release van voorganger Technical Ecstasy verlaten, voornamelijk vanwege de alsmaar terugkerende botsingen tussen Iommi’s experimenteer- drift en Osbourne’s conservatieve houding ten opzichte van het klassieke geluid van de band. In Osbournes afwezigheid werd er live en in de studio gewerkt met zanger Dave Walker (Savoy Brown, Fleetwood Mac). Osbourne keerde echter terug voor de opnames, veegde alles waar met Walker aan was gewerkt van tafel en begon alsnog aan zijn laatste plaat met Black Sabbath.
Van alle albums die in de oorspronkelijke bezetting zijn opgenomen, staat Never Say Die! nog wel het verst af van alles waar de band ooit voor stond. Het album staat bij veel fans dan ook in een donker hoekje stof te vergaren, wat eigenlijk zonde is. De nummers zijn voor Sabbath‘s doen weliswaar enorm luchtig en op het popachtige af, de progressieve ideeën zijn dit keer beter en effectiever uitgevoerd dan op Technical Ecstasy. Iommi heeft dat dit keer ook doorgevoerd in zijn gitaargeluid, dat frisser klinkt en daarmee gelijk een ruimte biedt die hij ten volle benut met verrassende riffs en gevarieerde solo’s.
De gelijknamige openingstrack van Never Say Die! verraadt in de coupletten nogal wat spiekwerk bij Thin Lizzy, het gitaarwerk en Ozzy’s zangpartijen laten echter een energie horen die daarvoor lange tijd afwezig was bij de band. Met de aansluitende synthesizers lijkt het in Johnny Blade even mis te gaan, maar met de typische Sabbath-groove van Junior’s Eyes en het epische A Hard Road wordt de A-kant alsnog gered. De B-zijde begint goed met het ranzig rockende Shock Wave en ook Air Wave is in al zijn dynamiek een prima Sabbathsong. De laatste drie nummers van het album worden helaas gekenmerkt door gebrek aan creativiteit, een hoorbaar verveelde Osbourne en onnodig tijdrekken trekken het tot dan toe bovengemiddelde niveau flink omlaag.
Aanvullende info:
Label: Sancturay Records
Speelduur: 45:41 minuten
Website: www.blacksabbath.com
Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl
In Black Sabbath‘s vijfdelige serie heruitgaven op vinyl die onlangs van de persen rolde is Sabotage het derde exemplaar. Net als voorganger Sabbath Bloody Sabbath werd het album bij de release in 1975 direct warm onthaald.
In 1973 bracht Black Sabbath voor het eerst een album uit dat direct op goede kritieken kon rekenen van de gevestigde orde. Het had vijf platen geduurd voor de mainstream pers wist wat ze met de Britse hardrockers aan moesten en het gebruik van akoestische gitaren en synthesizers verlaagde de drempel aanzienlijk. Toch was het muzikaal gezien een minder grote ommezwaai dan het zo op papier lijkt en werd Sabbath Bloody Sabbath een plaat die moeiteloos aansloot bij zijn gewichtige voorgangers.
