Recensie: Bruce Springsteen – London Calling: Live In Hyde Park
Met een titel als deze is het niet moeilijk te raden met welke cover Bruce Springsteen zijn concert op 28 juni 2009 in het Londens Hyde Park opende. De Clash-klassieker is wel een opvallend felle opener voor de stralende zomeravond, maar het aansluitende ‘Badlands’ brengt het publiek na die verrassing snel in de sfeer die typerend is voor een concert van Springsteen: een collectief gevoel van hoop, trots en saamhorigheid. Nummers als ‘Night’ en ‘She’s the one’ bewezen zich in de afgelopen 35 jaar als perfecte belichamingen van dat gevoel en zijn op deze dvd dan ook een veilig vervolg, voordat Springsteen zich deze avond aan nieuwer werk waagt.
‘Outlaw Pete’ mag als openingstrack van zijn laatste album ‘Working on a dream’ op het moment van de opnames weliswaar slechts een paar maanden oud zijn, het massaal meezingende publiek bewijst dat het blijkbaar niet alleen voor het oude werk komt. Het nieuwe materiaal mag dan zowel op plaat als live zeker niet onderdoen voor het oude, de preek tijdens ‘Working on a dream’ begint zo langzamerhand helaas wel een vermoeiende herhalingsoefening te worden. Wie Springsteen en zijn E-Street Band al live zag tijdens de gelijknamige tour, zal de ‘Build a house’-speech bijna woord voor woord herkennen. Op zich een mooi, inspirerend moment, maar bij herhaling verliest het al snel alle geloofwaardigheid en kracht.
Nee, dan de rauwe, knauwende uitvoering van ‘Johnny 99’, de explosieve versie van Jimmy Cliffs ‘Trapped’ of het door Brian Fallon van The Gaslight Anthem ondersteunde ‘No surrender.’ De nummers vormen het middelpunt van een euforische climax, net over de helft van de set, om vervolgens met mijlpalen als ‘The rising’, ‘Jungleland’ en ‘Glory days’ naar een wervelend einde toe te bouwen. Kleine minpuntjes daarin zijn het wat mat uitgevoerde ‘Radio nowhere’ en de afgrijselijk valse tin whistle in ‘American land’, maar een blik op de zich eindeloos in het zweet werkende Springsteen doet dat al weer snel vergeten. Hetzelfde geldt voor de altijd enthousiaste Steven Van Zandt, de vlekkeloos spelende Nils Lofgren en de monumentale Clarence Clemons.
Met 172 speelminuten verdeeld over 2 dvd’s lijkt dit concert misschien een flinke zit, maar wie ooit bij een liveshow van Springsteen is geweest, weet hoe snel die tijd vliegt. Bovendien is de setlist slim genoeg opgebouwd om zowel de fans van de bekende hits als puristen die wat onbekender werk willen horen tevreden te stellen.
Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl
