Recensie: Red Dead Redemption
Rockstar heeft weer eens de briljante ingeving gehad om mannen op een imagoverantwoorde manier een van hun favoriete bezigheden als kleine jochies opnieuw te laten herbeleven: cowboytje spelen! ‘Red dead redemption’ is natuurlijk veel meer dan dat, maar de beleving valt in essentie terug te voeren tot die jeugdherinnering, vormgegeven op een manier zoals je die jezelf nooit voor had kunnen stellen. De veelzijdige gameplay van ‘GTA IV’, gecombineerd met de rauwe sfeer van een tv-serie als Deadwood, blijkt in de praktijk nog fantastischer dan die op papier al lijkt.
Als voormalig outlaw John Marston beland je in ‘Red dead redemption’ in het Wilde Westen van begin vorige eeuw. Zijn achtergrond ontvouwt zich uiteraard verder gedurende het spel, maar laat lang in het midden of hij een echte schurk was of een goudeerlijke vent die per ongeluk op het verkeerde pad belandde. Een interessant gegeven omdat je in de game continu morele keuzes moet maken die weer invloed hebben op het vervolg. Zo kun je een gezochte bandiet met je shotgun voorgoed uit de weg ruimen, of aan je lasso geknoopt afleveren bij de sheriff. Wat je ook doet, het heeft effect op je imago en zo ook op de manier hoe andere karakters je later in de game zullen behandelen.
Maar goed, cowboys waren natuurlijk niet de hele dag aan het peinzen over ethische dilemma’s. John Marston spendeert dan ook flink wat tijd op ruggen van paarden en met afwisselend wapentuig in zijn handen. Twee facetten die natuurlijk cruciaal zijn voor het slagen van de game en die dan ook perfect zijn uitgewerkt. Waar je in ‘GTA’ altijd nog de keuze had tussen vele soorten voertuigen, moet je het in ‘Red dead redemption’ doen met enkele paardenrassen waarvan de eigenschappen wat minder duidelijk verschillen. De dieren zelf zijn echter goed uitgewerkt en ‘Red dead redemption’ is zowaar de eerste game die er in slaagt de bewegingen natuurlijk weer te geven. Het rijden over de prairie is minsten zo mooi als het cruisen door Liberty City en vanwege de grote open vlaktes was het gevoel van vrijheid nog nooit zo groot als in deze game.
Is het dan een en al glorieus gejubel over ‘Red dead redemption’? Helaas niet, want ondanks het gegeven dat de releasedatum enkele malen uitgesteld werd, komt de game soms nog wat onaf over. Paarden die half door de muur van een saloon heen lijken te komen, landschapselementen die net niet op tijd laden en zelfs missies die niet goed opstarten en dus ook niet gespeeld kunnen worden. Smetjes die een game van dit kaliber eigenlijk niet hoort te hebben, maar die je door de prachtprestaties in de rest van het spel met het grootste plezier toch snel zult vergeten.
Als je Lemmy Kilmister en Wayne Kramer achter je hebt staan, doe je iets heel erg goed. OK, dat wisten we op zich al wel van de games uit de