Festivalverslag: Groezrock 2010, dag 2

Foto: Stefaan Temmerman

Gelukkig is ook de tweede dag van Groezrock gezegend met een stralende zon en worden de katers na een ijskoude nacht al snel met de eerste biertjes weggespoeld. De programmering van het hoofdpodium helpt daar ook nog eens bij. Het Canadese MUTE doet de vroege bezoekers even in de ogen wrijven wanneer drummer Etienne Dionne de ene duizelingwekkende drumfill op de andere stapelt en ondertussen ook nog eens de vocalen voor zijn rekening neemt. Zijn band is al even virtuoos, waarbij vooral de bijna klassiek klinkende en feilloos gespeelde gitaarsolo’s er prima ingaan op de vroege ochtend. Pour Habit is een nieuwe aanwinst van Fat Wreck Chords en bewijst zich als uiterst geschikte kickstart van de festivaldag. Een zeer geslaagde combinatie van de muzikale agressie van Propagandhi met de eindeloze positiviteit van Good Clean Fun.

Helaas is ook de tweede dag van Groezrock er een met afzeggingen, waaronder Stick To Your Guns. Weinigen zullen er echter rouwig om zijn dat die band vervangen werd door The Ghost Of A Thousand. De rauw rockende hardcore blaast het stof tot ver buiten de Etnies-tent. In de loop van de middag loopt de temperatuur steeds verder op richting de 20 graden en ontstaat de ideale setting voor Mariachi El Bronx, het project van The Bronx waarbij hun nummers worden uitgevoerd in traditionele Mexicaanse mariachistijl. Natuurlijk perfect in de brandende zon en muzikaal eigenlijk even een heel aangename afwisseling tussen al het gitaargeweld.

Voor wie daarna genoeg heeft van alle zonnige gezelligheid biedt Rise And Fall uitkomst. De Gentse band weet de Etnies-tent op klaarlichte dag te laten aanvoelen als een donker dreigend hol en raast met veel geweld door zijn set. Het publiek beantwoordt die agressie met een waar slagveld voor het podium, waarbij halverwege de set zelfs medisch personeel met een brancard richting tent holt. Eenzelfde intensiteit is voelbaar bij The Bronx, dat ondanks hun gelijktijdige plaats op de programmering met AFI een volle tent trekt.

AFI is een van de weinige bands op het festival die weet hoe een grote, kille tent omgetoverd kan worden in een sfeervol decor. Niet alleen de lichtshow en drie extra verhogingen met lichtbakken vooraan op het podium dragen daartoe bij, maar ook de energieke presentatie van de band zelf. Het doet misschien allemaal wat geregisseerd aan, maar doeltreffend is het zeker. Frontman Davey Havok zingt indrukwekkend zuiver voor zijn doen en is in de theatrale setting van de band volledig in zijn element. Opvallend is ook hoe sterk de setlist overeind blijft met veel nieuw materiaal, iets wat bij het merendeel van de andere bands zeker het geval niet is. Op een volgende editie kan AFI met zo’n show makkelijk de headlinerspositie hebben.

Die is dit jaar echter veiliggesteld door Bad Religion, met daarvoor nog Pennywise. Een erg behoudsgezinde keuze die helaas ook weinig spannends oplevert. Hoewel er vooraf sceptisch naar Pennywise werd gekeken na de vervanging van zanger Jim Lindberg door Ignite-frontman Zoli Téglás, blijkt die combinatie wel degelijk goed uit te pakken. Echt bijzonder is het helaas niet, zoals ook geldt voor Bad Religion, die voor de zoveelste keer een prima samenvatting van hun indrukwekkende oeuvre oplepelen, maar het daar dan ook bij laten. De echte afsluiter van het festival was even daarvoor te vinden op de Etnies Stage, waar H2O met een ouderwets zweterige pot punkrock de tent op zijn kop zette en de stagedivers elkaar prachtig voor de voeten liepen op het podium.

Festivalverslag: Groezrock 2010, dag 1

Foto: Stefaan Temmerman

Eén keer per jaar is België het centrum van de punkrock- en hardcorewereld, waar alle bezoekers twee dagen lang gesterkt worden in hun idee dat die muziek de enige is die ertoe doet. Bands die het op grotere festivals als Rock Werchter of Lowlands moeten doen met een klein podium ergens in de middagprogrammering, worden hier ‘s avonds door 30.000 man toegejuicht.

Helaas heeft de indrukwekkende line-up van dit jaar nogal te lijden onder de gevolgen van de vulkaanuitbarsting in IJsland. De Amerikaanse emopioniers van Sunny Day Real Estate kunnen niet vliegen en worden vervangen door Millencolin. Op voorhand al geen grote troost, en daar weten de Zweden op het podium geen verandering in te brengen. De net wat te zelfverzekerde houding van de band strookt niet met de slordige uitvoering en ook het geluid vol zompige bassen is niet al te best. Ondanks het feit dat Millencolin nog steeds met enige regelmaat platen uitbrengt, wordt er gekozen voor een veilige opening met oud materiaal. Gezien de lauwe reactie op nieuwere nummers blijkt dat voor de band helaas ook de enige juiste keus.

Glassjaw heeft nogal een reputatie als het om het afzeggen van optredens gaat, dus de dagen voor het festival hielden veel fans de berichtgeving angstvallig in de gaten. De band heeft het gelukkig tussen het bagels eten in New York door toch voor elkaar gekregen om op Groezrock te raken. Helaas wel om er vervolgens een schandalig lege tent aan te treffen. Glassjaw bewijst wel dat het geluid op de Main Stage stukken beter kan klinken dan het bij de vorige bands deed. De magere opkomst irriteert zanger Daryl Palumbo zichtbaar en hij kan het dan ook niet laten enkele cynische sneren uit te delen. Gelukkig is de band professioneel genoeg om dat niet over te laten slaan op hun optreden, want zowel Palumbo als zijn band zijn in angstaanjagend goeie vorm en geven muzikaal gezien absoluut een van de beste shows van het festival.

Alsof het meebrullen met Agnostic Front daarna nog niet genoeg was voor een goede feeststemming, staat vervolgens ook nog eens Face To Face op de planning. En dat is na een korte eerste festivaldag toch een beetje als thuiskomen na vakantie: je hebt een boel mooie dingen gezien, maar zo goed als thuis wordt het toch nergens. Groezrock mag dan alle uitwassen van punkrock en hardcore in huis hebben gehaald, de essentie is uiteindelijk terug te voeren tot de nummers van Face To Face. Een aanstekelijke energie onderbouwd met onweerstaanbaar sterke melodieën zorgt ervoor dat elke willekeurige setlist die samengesteld zou kunnen worden uit het oeuvre klinkt als een best-of. Ondanks het opnieuw matige geluid en de enkele steekjes die de muzikanten laten vallen een droomshow voor iedereen met ook maar een greintje punkrock in zijn bloed.

Terwijl Funeral For A Friend op niet al te overtuigende wijze de Eastpak Stage voor deze avond afsluit, gooit The Mighty Mighty Bosstones de tent rond de Main Stage op slot. En die gaat niet meer open voor iedereen zijn voetjes van de vloer heeft. De band legde in 1983 de basis voor de later zo succesvolle maar niet door iedereen geliefde combinatie van punkrock en ska. Maar de manier waarop de groep uit Boston dat onder leiding van opperbaas Dicky Barrett doet, is moeilijk te weerstaan. Binnen de kortste keren staat dan ook de complete tent te skanken en in polonaise luidkeels mee te zingen.