Zijn vierde theatertour in het teken van de Allennig-serie bracht Daniël Lohues afgelopen donderdag naar Theater de Voorveghter in het Overijsselse Hardenberg. Nauwelijks dertig kilometer van zijn woonplaats Erica, dus wellicht ook de reden dat Lohues zich vanavond zo thuis voelt dat hij op zijn dooie gemak in trainingsbroek het podium op komt gewandeld. Hij gaat zitten op de stoel middenvoor op het podium en opent, net als zijn nieuwste plaat Allennig IV, met het sfeervol melancholische Mistig, Kaold & Stille. Om vervolgens zijn publiek met een gortdroog en relativerend “Moi!” te begroeten.
Die relativering is ondertussen wel een rode draad door de soloalbums van Lohues gebleken en op het podium bewijst zich dat des te sterker. Er is veel ruimte voor gevoel maar slechts op een heel enkel moment wordt het echt zwaar. Zoals in het benauwende Mecanicien In Den Vrumde, het waargebeurde verhaal van de Drentse monteur Edward Kleine die momenteel na een ongelukkig auto-ongeval een gevangenisstraf van dertig jaar uitzit in een gevangenis in Alabama. Waar bijna ieder nummer in het laatste couplet of refrein wel een klein lichtpuntje laat zien, stokt bij de doffe klap waarmee dit nummer eindigt even de adem van de gehele zaal.
Maar het grootste deel van de avond doet Lohues toch vooral zijn best om het zijn publiek naar de zin te maken en iets mee te geven van zijn eigen passies. Met sterke verhalen tussendoor waarbij de Slag bij Little Big Horn even fijntjes wordt vergeleken met zijn Drentse equivalent de Slag bij Ane. Allemaal prima omdat ze aanleiding geven tot prachtnummers als Niet Alle Dwalers Bennen Verdwaald en Zo Giet Dat Hier. Ook zijn fascinatie voor Amerika komt uiteraard weer aan bod en zo blijkt dat een avondje TV op een motelkamer de aanleiding is geweest voor Op ‘n Dorp Is Iederiene ’n Beroemdheid, zijn bewerking van Miranda Lambert‘s Famous in a Small Town.
Zo in het theater merk je pas goed hoe Lohues zijn soloplaten heeft bedoeld. Boeiende verhalen op muziek met daartussen wat droge grappen en mooie herinneringen om de zwaarte wat te verlichten. De balans zou in zo’n geval makkelijk door kunnen slaan richting sentimentaliteit, maar Daniël Lohues is op het podium zo oprecht in zijn element dat dat gevaar op geen enkel moment in zicht komt.
Gezien: Daniël Lohues in Theater de Voorveghter, Hardenberg op 15 april 2010.
Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl
De verwachtingen voor Nirvana’s show als headliner van Reading in 1992 waren op z’n zachtst gezegd nogal verontrustend. De vraag was of de band, en dan met name Cobain, überhaupt in staat zou zijn om te komen en als ze er waren moest nog maar gezien worden of er een fatsoenlijke show gespeeld kon worden. Cobain nam zijn critici in de zeik door zich in een rolstoel het podium op de laten rijden en eenmaal staand voor de microfoon weer tegen de vlakte te gaan. Wat volgde was één van de meest legendarische concerten ooit.
Waarschijnlijk is het ook het concert waar de meeste bootlegs van bestaan, dus voor veel fans zal er weinig nieuws te horen zijn. Wel in veel betere kwaliteit en dat is natuurlijk ook wat waard. Zo wordt duidelijk dat het bepaald geen vlekkeloze show was, maar de energie en het venijn is in iedere noot hoorbaar. Nirvana stond op een cruciaal punt in haar carrière (tussen het geëxplodeerde Nevermind en het met grote verwachtingen verzwaarde In Utero) en liet op Reading horen en zien waarom zij op dat moment één van de beste en meest invloedrijke bands ter wereld waren.
Op deze cd is goed te horen dat Cobain de tol die het succes van Nevermind eist al goed zat is en zich wat plichtmatig en klierend door hits als Smells Like Teen Spirit, Lithium en Come As You Are heen werkt. Nummers als Negative Creep, Sliver en Aneurysm worden echter in knetterende uitvoeringen gebracht en ook nieuwer werk als All Apologies en Dumb wordt met gretigheid gespeeld. Aan het eind van de set worden oude punkhelden als Fang en de Wipers met covers geëerd en maakt Territorial Pissings een letterlijk slopend eind aan het optreden.
De cd mist helaas wel wat van het commentaar tussen de nummers door en ook de Shocking Blue cover Love Buzz ontbreekt, dus voor een echt compleet beeld is de versie met dvd aan te raden. Zie je tenminste ook weer eens hoe een goede rockshow eindigt: met het compleet in puin slaan van je apparatuur.
Aanvullende info:
Label: Geffen/Universal
Speelduur: 78:02 minuten
Website: www.hereisnirvana.com
Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl
Nadat vorige week bekend werd dat Marilyn Manson door zijn label Interscope op straat was gezet, was het niet ondenkbaar dat er gisteravond een gedreven Manson op het podium zou staan. Geïnspireerd door deze bevrijding, zoals hij het op de website van NME noemde, had het een felle, energieke show moeten worden. Helaas leek het er gisteravond eerder op dat, net als zijn voormalige label, inmiddels ook Manson zelf de hoop in zijn band heeft opgegeven.
De Heineken Music Hall moest het doen met een optreden van slechts één uur en een kwartier, waarbij het behalve op een ongeïnspireerde set ook nog eens werd getrakteerd op een weinig spectaculaire show. Dat Marilyn Manson het niet alleen van zijn songs hoeft te hebben is geen geheim, maar in Amsterdam werd het niet veel spannender dan Manson die wat met vingerlampjes speelde, een looplamp aftrok en een papierversnipperaar op standje 100 zette.
Muzikaal gezien koos de band voor een wat onduidelijke koers. Een zware opening met het slepende
Cruci-Fiction in Space, waarna er met typisch Mansoniaans stampwerk verder geblazen werd met
Disposable Teens. Vervolgens bewees
Pretty As A Swastika dat
Marilyn Mansons dit jaar verschenen
The High End Of Low wel degelijk goed valt bij de fans. Onbegrijpelijk dan ook dat één van de beste nummers van die plaat,
Arma-Goddamn-Motherfuckin-Geddon, achterwege bleef.
Toch blijkt de slappe houding van de frontman het publiek aan te steken en slaat het halverwege de set bij Coma White echt dood. Klassieker The Dope Show laat nog wel wat fans op de plaats marcheren en ook de covers Sweet Dreams (Are Made Of This) van Eurythmics en Patti Smiths Rock ‘n’ Roll Nigger trekken het einde van de set nog enigszins omhoog, waarna het publiek met The Beautiful People naar huis wordt gestuurd. Manson gaf zelf aan in zijn nieuwe situatie creatiever dan ooit te zijn en de toekomst strijdlustig tegemoet te zien, in Amsterdam was daar bar weinig van te merken.
Setlist:
1. Cruci-Fiction in Space
2. Disposable Teens
3. Pretty as a Swastika
4. The Love Song
5. Irresponsible Hate Anthem
6. Four Rusted Horses
7. Devour
8. Dried Up, Tied and Dead to the World
9. Coma White/ Coma Black
10. We’re From America
11. The Dope Show
12. Rock is Dead
13. Sweet Dreams (are made of this)
14. Rock ‘n’ Roll Nigger
15. The Beautiful People
Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl
