Mania #272: Carl Barât, Faberyayo, The Black Keys en meer…

In Mania 272 zijn de volgende recensies van mij te lezen:

Carl Barât – Carl Barât

Terwijl de definitieve Libertinesreünie sinds hun optredens afgelopen zomer nog steeds hardnekkig in de lucht hangt, brengt frontman Carl Barât zijn eerste echte soloplaat uit. Met zijn Dirty Pretty Things bracht hij aardige platen uit, maar die deden toch steevast alsmaar weer meer verlangen naar zijn oude band. Is dat anders bij dit solodebuut? Ja, toch wel… De afgetuigde versterkers en tweedehands gitaren zijn verruild voor een goed ingerichte studio waarin Barât stijlvol en goed geproduceerd zwalkt door decennia vol Britse popmuziek. Een geslaagde afleidingsmanoeuvre, al mist de plaat wel wat echt sterke songs om de luisteraar helemaal om de tuin te leiden.

Monster Magnet – Mastermind

Met een openingstrack als Hallucination Bomb is het niet moeilijk te raden waar Dave Wyndorf nog steeds met zijn hoofd zit na dik 20 jaar Monster Magnet. Behalve een ontelbare hoeveelheid hersencellen lijkt zijn grootste hobby naast het musiceren ook zijn stembanden te hebben aangetast, want de eens zo bezwerende zanger klinkt lang niet zo krachtig als voorheen. Gelukkig heeft hij nog steeds gitarist Ed Mundell aan zijn zijde en ook de overige bandleden zorgen ervoor dat Wyndorf zich verzekerd weet van een bulderende gitaarstorm achter zich. Bored With Sorcery rockt als broeierige cocktail van testosteron, adrenaline en coke en ook nummers als Mastermind en 100 Million Miles bewijzen dat Monster Magnet niet vergeten is waar het allemaal omdraait: goede songs, met stevige hooks en pakkende riffs. De paar minder sterke momenten kenmerken zich door halfslachtige pogingen tot makkelijker in het gehoor liggend hitmateriaal. Zonde, want op volle kracht kan Monster Magnet daar na al die jaren nog steeds prima zonder.

Broken Records – Let Me Come Home

Sommige platen klinken het best terwijl de regen tegen de ramen klettert, de wind om het huis jaagt en de zon al vroeg onder de kale horizon zakt. Wie voor dit soort momenten The National of Arcade Fire reserveert, heeft er met het tweede album van Broken Records een waardevolle aanwinst bij. De Schotten verstaan het kunstje van groots aangezet drama en spannende composities namelijk alsof ze het zelf hebben uitgevonden. Welkome bijkomstigheid is dat ze er ook graag de vaart inhouden en hun bombastische nummers bij tijd en wijle voorzien van felle drums en zwoegende bassen. Natuurlijk is er plek voor mooie, bijna oorverdovend stille momenten en gelukkig weet zanger Jamie Sutherland beide uitersten even betoverend bij elkaar te brengen.

Emily Jane White – Ode To Sentience

Bij sommige platen zou het geen overbodige luxe zijn om te waarschuwen voor de bijwerkingen. Weemoed, melancholie en een algehele bedruktheid in het geval van Ode To Sentience, de nieuwe plaat van de Amerikaanse Emily Jane White. Gelukkig gaan die zware gemoedstoestanden wel gepaard met een alleshelende schoonheid die absoluut een verrijking zijn voor je leven. Folk in zijn meest donkere vorm, gegoten in spannende composities en aangelengd met een zalvende stem die zowel prachtig ingetogen als onwaarschijnlijk krachtig klinkt. Liefhebbers van Kate Bush herkennen ongetwijfeld veel invloeden maar ook de eigenzinnigheid van een genie als Joanna Newsom steekt regelmatig de kop op.

Faberyayo & Vic Crezée – Het Grote Gedoe

Wie afgelopen zomer zijn iPod heeft stukgedraaid op Faberyayo’s gratis te downloaden mixtape Het Grote Gedoe, kan hem dan nu ook eindelijk op cd aanschaffen. Hij was natuurlijk al eerder buiten De Jeugd Van tegenwoordig te aanschouwen in acts als Le Le en B.R.U.C.E., maar Het Grote Gedoe blijkt opnieuw een uitlaatklep die veel moois de wereld inspuwt. Het ene moment gaat hij volledig los in zijn hang naar decadentie in tracks als Touch Die Geld en Jetset, om tijdens Solonaise en Dikke Reet aangevreten door spijt en onrust zich terug te trekken met gesloten gordijnen en literatuur. Muzikaal is het bijna op het audiopornografische af: glashelder en fris op de momenten dat het moet knallen en loodzwaar en verstikkend wanneer het even te moeilijk wordt. Op de laatste Jeugd van Tegenwoordig liet Faberyayo op met Bertje vs. Yayo al horen er fascinerende ideeën op na te houden, die op Het Grote Gedoe tot verrassend volle wasdom komen. Niet zo gek dus dat dit nummer op deze mixtape een vervolg krijgt in Tony vs. Yayo vs. Tom Trago. Klein extraatje voor de plaatkopers is een remix van Uniform met RBDJAN en Lange Frans.

Chris Rock – Bigger & Blacker / Never Scared / The Chris Rock Show 1 & 2 / Kill The Messenger

Het zijn goede tijden voor de liefhebbers van Chris Rock, die zich kunnen verheugen op maar liefst vier uitgaves op DVD. Allereerst Bigger & Blacker, de registratie van een show uit 1999 in het Apollo Theater in het New Yorkse Harlem. Een thuiswedstrijd voor Rock, die met zijn vlijmscherpe grappen in moordtempo het publiek dan ook joelend en uitzinnig op de stoelen krijgt. Never Scared werd in 2004 in Washington opgenomen, waarbij Rock zijn repertoire meer aan de actualiteit hangt. De toegevoegde waarde die dat destijds had, is zes jaar later natuurlijk wat minder maar de sarcastische grappen over de scheve verhoudingen tussen zwart en wit komen nog steeds keihard aan. Als extraatje op deze dvd ook nog zijn eerste HBO special Big Ass Jokes. The Chris Rock Show is voor de Nederlandse markt misschien wat minder interessant, omdat Rock in deze comedy talkshow actuele Amerikaanse gasten ontving waarvan de relevantie niet altijd is overgewaaid naar Europa. Tot slot Kill The Messenger, de registratie van de groote tour van een comedian ooit. De montage van drie shows in Londen, Johannesburg en new York is even snel en feilloos als Rock zelf, die hier in de beste vorm van zijn leven voor rauw, kritisch en hilarisch entertainment zorgt.

The Black Keys – Brothers / The Akron Sessions

Voor The Black Keys met hun nummers langs verschillende studio’s in Amerika trokken om hun succesalbums Brothers op te nemen, werd er eerst hard gewerkt in hun eigen studio in thuisstad Akron, Ohio. Dat klonk al niet onaardig dus werd besloten zes van de aldaar opgenomen nummers uit te brengen als bonusdisc bij een nieuwe stapel persingen van Brothers. De heren Auerbach en Carney blijken onderweg naar hun eindresultaat niet tot vernieuwende inzichten te zijn gekomen, want deze oudere versies wijken nauwelijks af van de definitieve. Wel wordt duidelijk hoe waardevol de productionele hand van Danger Mouse is geweest want hoewel The Akron Sessions zo al op plaat hadden gekund, heeft hij het uiteindelijk net dat heerlijk broeierige sfeertje weten te geven.

Midlake – The Courage Of Others

Het heeft altijd iets frustrerends voor een fan als je favoriete band nog geen jaar nadat een album is verschenen al weer met een nieuwe versie komt met extra materiaal. Midlake haalt deze grap uit met het in februari verschenen en succesvolle The Courage Of Others. “Helaas” zijn die extra nummers ook nog eens de moeite van het aanschaffen waard. Prachtige akoestische versies van Acts Of Man en Winter Dies, een alternatieve versie van Fortune en dat allemaal in mooi gebalanceerde bezettingen en loepzuiver gespeeld. Reden genoeg voor wie hem nog niet had om de plaat alsnog aan te schaffen of in het andere geval opnieuw aan te schaffen en iemand anders te verrijken met je oude exemplaar.

Mania is gratis verkrijgbaar in alle winkels van Plato en Concerto.

Mania #271: The Sore Losers en Wallace Vanborn

In Mania 271 slechts 2 recensies van mijn hand, allebei ook nog eens over Belgische bands:

The Sore Losers – The Sore Losers

Waar de Grote Prijs van Nederland lang niet altijd even memorabele acts voortbrengt, lijkt Humo’s Rockrally bij onze zuiderburen een broeinest voor talent met een smerig rockend randje. De wedstrijd bracht ons al The Hickey Underworld en The Black Box Revelation en dit jaar behaalde The Sore Losers er de tweede plaats. Die eer betaalde zich al snel uit in een platencontract bij Excelsior en met even gezwinde spoed is er nu de debuutplaat. Die urgentie is terug te horen in ieder zinderende noot die deze plaat rijk is, waarbij dynamiek, authenticiteit en een halve eeuw aan rockgeschiedenis wervelend samenkomen. Black Sabbath, Led Zeppelin, The Rolling Stones… allemaal komen ze af en toe even om de hoek kijken. Om vervolgens goedkeurend te knikken en vast te stellen dat hun erfenis bij deze gedreven Belgen in heel goede handen is. Van bezwerende blues tot jagende gitaarstormen en puur 24-karaats rockgoud, dit afwisselende debuut vat het allemaal op een heel indrukwekkende manier samen.

Wallace Vanborn – Free Blank Shots

In het kielzog van succesvolle, grooverockende bands als Drive Like Maria, De Staat en The Mad Trist duikt nu ook Wallace Vanborn op met hun debuutalbum. Net als bij hun collega’s draait het voornamelijk om stevige maar pakkende riffs, waaromheen slim swingende nummers worden gebouwd, zonder daarbij ook maar iets in te leveren op het rockvlak. Klinkt lekker, maar de Belgen missen nog wel wat lef en brutaliteit. Een onoverwinnelijk attitude is wat dit soort muziek onweerstaanbaar maakt, maar Wallace Vanborn lijkt af en toe nog iets te onzeker om zich heen te kijken. Jammer, want dat is nergens voor nodig met zo veel talent.

Mania is gratis verkrijgbaar in alle winkels van Plato en Concerto.

Mania #265: Drive-By Truckers, High On Fire, Daniël Lohues en meer…

Voor Mania #265 schreef ik zes recensies, die hieronder te lezen zijn…

Drive-By Truckers – The Big To-Do

Een plaat met het monumentale gewicht van Brighter Than Creation’s Dark overtreffen, dat doe je niet zomaar even. En dus laten de Drive-By Truckers die ambitie heel wijselijk links liggen en ligt er met The Big To-Do een dampende rockplaat op tafel. Waar de voorganger gebouwd was op een uiterst fragiele basis van haast ondraagbare melancholie, floreren op deze nieuweling de adrenaline en levenslust. Nummers als Daddy Learned To Fly, Birthday Boy en This Fucking Job knetteren van de energie op een manier die op BTCD niet gepast was geweest. En zo weet de band uit Athens, Georgia toch weer verfrissend te zijn zonder af te wijken van het bekende geluid of achter te blijven bij eerdere mijlpalen. Aangename verrassing is wederom bassiste Shonna Tucker die op (It’s Gonna Be)/ I Told You So laat horen haar haast engelachtige stem ook met minder drama en meer aanstekelijk plezier kan inzetten. Gecombineerd met de knauwende lijzigheid van Mike Cooley en de lome nonchalance van Patterson Hood levert dat opnieuw een verbazingwekkend veelzijdige en tegelijkertijd evenwichtige plaat op.

High On Fire -Snakes For The Devine

In de lijstjes met beste gitaristen van het jaar/decennium/ooit, scoort Matt Pike voor een relatieve underground artiest vaak behoorlijk hoog. Riffs als kettingzagen, solo’s als kwikzilver en de kunst om daartussen songs van epische proporties te bouwen zijn dan ook kenmerken die dat soort titels volledig rechtvaardigen. Enige kritiek die de man wel eens krijgt is dat zijn vocalen nog wel eens erg veel aan Lemmy Kilmister doen denken. Niet zo vreemd, aangezien de frontman van Motörhead een groot voorbeeld voor Pike is, maar op Snakes For The Divine lijkt hij zich die kritiek zowaar aan te trekken en het over een andere boeg te willen gooien. Resultaat is dat de frontale aanval die de plaat inzet, af en toe door de ingehouden en ver en droog naar voren gemixte zang wat uitblijft. Wat overblijft is met nummers als Bastard Samurai en How Dark We Pray nog meer dan genoeg om de concurrentie moeiteloos naar huis te blazen, maar de grootse aanpak komt toch net even minder uit de verf dan op Death Is This Communion.

Daniël Lohues – Allennig IV

Gek genoeg is van de vier Allennig albums deze laatste nog wel de plaat die, ondanks het najaarsthema, het meest comfortabel aanvoelt. Het eerste deel had veel kou en bitterheid in zich verscholen, het hoop en verlangen op Allenig II werd gekleurd door melancholie en de zomer van Allenig III voelde nogal eens eindeloos aan, zonder een duidelijk eindpunt. Lohues komt op dit vierde deel met de herfst aan het einde van zijn project en blijkt hier de op zijn vorige albums getoonde krachten effectief te kunnen bundelen. Er is meer plek voor mooie, kleine liedjes als Kom Nou Mar Naor Huus en Wat ‘n Geluk Dat Ik Hum Niet Ben, die in hun eenvoud verrassend hard de juiste snaar raken. Dat de Drent mooie verhalen genoeg heeft, werd op zijn vorige albums al wel duidelijk. Maar zo haast bloedstollend als de tekst van Mecanicien In Den Vrumde hoorden we het tot nu toe nog niet. Gecombineerd met zijn fascinatie voor oude blues en country levert dat een indrukwekkend staaltje authentieke muzikale vertelkunst op. De aandacht voor het geluid is groot, waardoor je de piano hoort zuchten, het orgel kraakt en muziek en zang magisch samensmelten. Een waardig slot voor een indrukwekkend vierluik, waarmee de Ganzenkoning eindelijk aan zijn langverdiende rust toekomt.

Shining – Blackjazz

Met Blackjazz is dit maagdelijke decennium weer een zelfgecreëerd muziekgenre rijker. De chaotische metal van de Noren heeft dan misschien wel raakvlakken met de mathcore van een band als The Dillinger Escape Plan maar gaat met electronica en saxofoons een weg in die tot nu toe niets anders was dan een onheilspellend zwart gat. Shining doorbreekt de muzikale wetten met verve, slingert klassieke gegevens met een noodgang de toekomst in en laat organische grooves venijnig struikelen in psychotische ritmes. Waar medeavonturiers zich in hun geldingsdrang nog wel eens verliezen in het voornamelijk produceren van geluid, weten de Noren in al hun chaos een helder en duidelijk muzikaal beeld neer te zetten. Geniaal ook hoe producer Jørgen Munkeby (tevens frontman) en mixer Sean Beavan (o.a. Nine Inch Nails, Marilyn Manson) het zware industrial geluid van de jaren negentig hebben weten te koppelen aan het koele jazzy geluid dat bij Shining steeds onder de hectiek doorborrelt. Een onvoorstelbaar indrukwekkende plaat waar over een paar jaar nog steeds met verbazing op terug gekeken zal worden.

Lightspeed Champion – Life Is Sweet! Nice To Meet You

Het debuut van Lightspeed Champion was er één vol geniale popsongs die er met alle geweld uit moesten. Een spontane uitbarsting van nerveuze naïviteit, dromerige mijmeringen en een bitterzoet laagje om het net niet té perfect te maken. Een grote verrassing, vooral gezien de vorige band van creatief brein Devonté Hynes, het hysterische Test Icicles. Dat overrompelende effect is met zijn tweede album natuurlijk weg en dan is het vanzelfsprekend de vraag wat er van die eerste indruk overblijft. De vakkundig in elkaar gesleutelde liedjes zijn er nog steeds, al zijn ze dit keer verpakt in een flink wat chiquere productie. Ben Allen (Gnarls Barkely, Animal Collective) leefde zich uit met protserige strijkers, rinkelende belletjes, klassieke pianostukken en zo ongeveer alles wat er in de studio tevoorschijn gehaald kan worden om een plaat op te poetsen. Het levert zeker veel spektakel op, maar leidt tegelijkertijd af van waar het daadwerkelijk om moet gaan: de kunst van Hynes om onweerstaanbaar lekkere liedjes te schrijven. Het resultaat is dat er weinig songs echt blijven hangen en de onrust overheerst, waardoor het tweede album van Lightspeed Champion maar moeilijk de aandacht krijgt die het eigenlijk verdient.

Kaki King – Junior

Hoewel Kaki King vooral bekend staat om haar virtuoze en vernieuwende gitaarspel, doet ze op haar platen steeds meer haar best dat te verbergen. Het onnavolgbare getokkel en en geklop op haar gitaar maakt plaats voor nummers met een kop en een staart, waarbij Kings zang steeds meer naar de voorgrond verschuift. Op Junior gebeurt dat net als op voorganger Dreaming Of Revenge nog wat voorzichtig en verstopt achter veel echo’s en effecten. Zonde, want het maakt haar vocalen zo tot een vulmiddel zonder echt karakter, waarbij de nummers niet bijzonder genoeg zijn om veel indruk te maken. Op Junior laat Kaki King voor het eerst wat punkinvloeden doorschemeren en doet daarbij op momenten denken aan Fugazi en The Mars Volta. Helaas zet ze ook hierbij niet genoeg door en blijft het bij aardige opzetjes die uiteindelijk op weinig spannends uitlopen.

Mania is gratis verkrijgbaar in alle winkels van Plato en Concerto.