Mania #264: Morphine, Bouncing Souls & Fucked Up
In Mania 264 zijn o.a. de volgende recensies verschenen:
Spelen tot je er bij neer valt, dat was letterlijk het lot van Morphine-frontman Mark Sandman. Nadat de band in tien jaar tijd vijf studioalbums met donkere, jazzy bluesrock had volgespeeld, stortte hij in 1999 op een Italiaans podium in en overleed aan een hartaanval. Een tragedie op zichzelf en helaas ook het einde van een innovatieve, zichzelf steeds weer opnieuw ontdekkende band. Die kracht begon natuurlijk in eerste instantie met de samenstelling, die met een tweesnarige slidebas, verschillende saxofoons (niet zelden tegelijk bespeeld), zang en drums allesbehalve doorsnee was. Morphine creëerde er hun eigen zompige wereldje mee, waarin dromerige zanglijnen werden vastgespijkerd op ritmische wondertjes van drums en sax en de bas vaak een opvallend smerende werking had. Op At Your Service maar liefst 35 nummers, verdeeld onder onuitgebracht studiomateriaal en live-opnames. Weinig echte verrassingen hiertussen maar gelukkig blijkt ook tien jaar na dato dat je van deze band nooit genoeg kunt krijgen.
Bouncing Souls – Ghosts On The Boardwalk
Vergeet Jägermeister, rookworst en strooizout, de beste remedie tegen de vrieskou is een nieuwe plaat van The Bouncing Souls. Nou ja, een nieuwe… de twaalf nummers op Ghosts On The Boardwalk werden vorig jaar al door de punkrockers uitgebracht, verspreid over een paar digitale singles en vinyl EP’s om het twintigjarige bestaan van de band te vieren. Met deze cd mis je wel een viertal bonusnummers dus de fans hebben vorig jaar niet helemaal voor niets gespaard. Een slimme zet om je publiek een tijdje tevreden te houden met niet al te veel materiaal. Want hoewel nummers als Gasoline, Ghosts On The Boardwalk en Dub Says True uitblinken in met honing gesmeerde zanglijnen en onweerstaanbaar meezingbare refreinen, staan daartegenover met Airport Security en The Mental Bits toch wel duidelijk zwakkere momenten. Het zijn kleine wolkjes aan een verder stralend blauwe hemel, waaronder deze plaat komende zomer weer op zijn best klinkt.
In het geval van het Canadese Fucked Up kun je 25 nummers inderdaad best aanduiden als een “couple” tracks. Voor een band die acht jaar meegaat, heeft het al een onmogelijk lange discografie en deze dubbelaar biedt een selectie uit die productieve tijd. Het beeld dat ontstaat van de evolutie van de snoeiharde eerste single No Pasaran tot de compacte, maar daardoor niet minder epische edit van Crooked Head, is even verwarrend als compleet. De band is misschien naar een toegankelijker geluid toegegroeid, van compromissen is er daarbij geen sprake geweest. Oud werk als Generation en Fixed Race blijft daarom moeiteloos overeind tussen frisser materiaal als bijna wave-achtige versie van No Epiphany en het nieuwe powerpopgeluid van I Hate Summer. Hoewel het bijna ondoenlijk is je een compleet beeld te vormen van de veelzijdige creativiteit van deze band, werpt Couple Tracks toch weer een mooi straaltje licht in dat enorme zwarte gat.
Mania is verkrijgbaar in alle winkels van Plato en Concerto.
