Recensie: Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures

En toen was het stil… De hele zomer probeerden we met z’n allen raadsels op te lossen die via Google Earth, Facebook en Twitter de wereld in werden geslingerd. Absurde taferelen om een kaartje voor een show in de Melkweg te krijgen en op volle toeren gonzende geruchtenmachines over optreden op de Europese festivals. Zonder twijfel de beste marketingcampagne van 2009. Het is natuurlijk niet helemaal vanzelfsprekend dat daar dan ook de beste plaat van 2009 bij hoort, maar zo luidruchtig als de aanloop er naartoe was, zo stil is het nu na de release van het debuut van Them Crooked Vultures.

Misschien omdat de plaat maar gewoon voor zich moet spreken en die eigenlijk niet zo indrukwekkend is als je verwacht met de namen Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones op de loonlijst. Homme gaf al aan een bloedhekel te hebben aan de term “supergroep”, maar of hij nu wil of niet, bij een band als deze hoop en verwacht dat je dat 1+1+1 tot een uitkomst leidt die groter is dan 3. En dat gebeurt op dit album helaas nergens.

Een oneerlijk hoge lat? Misschien wel, want Them Crooked Vultures levert nog steeds een plaat af waar veel vergelijkbare bands een moord voor zouden doen. Nummers als Mind Eraser en New Fang doen op een frisse manier denken aan QOTSA ten tijde van Songs For The Deaf en daarvoor. Scumbag Blues en Caligulove bewijzen dat de band het niet alleen van Hommes stempel hoeft te hebben en in Warsaw Or The First Breath After You Give Up en het prachtige Spinning in Daffodils is te horen hoe spannend het wordt als deze drie écht los met elkaar gaan.

Een goed samenhangend album is het echter niet geworden. Genoeg interessante ideeën en mooie momenten waarop de bandleden hun spierballen laten zien, maar slechts zelden vult het elkaar op magische wijze aan. Them Crooked Vultures is zo eerder een geslaagde epiloog op The Desert Sessions dan een daverend debuut van een nieuwe wereldband.

Aanvullende info:
Label: Sony Music
Speelduur: 66:11 minuten
Website: www.themcrookedvultures.com

Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl