In Mania 272 zijn de volgende recensies van mij te lezen:
Carl Barât – Carl Barât
Terwijl de definitieve Libertinesreünie sinds hun optredens afgelopen zomer nog steeds hardnekkig in de lucht hangt, brengt frontman Carl Barât zijn eerste echte soloplaat uit. Met zijn Dirty Pretty Things bracht hij aardige platen uit, maar die deden toch steevast alsmaar weer meer verlangen naar zijn oude band. Is dat anders bij dit solodebuut? Ja, toch wel… De afgetuigde versterkers en tweedehands gitaren zijn verruild voor een goed ingerichte studio waarin Barât stijlvol en goed geproduceerd zwalkt door decennia vol Britse popmuziek. Een geslaagde afleidingsmanoeuvre, al mist de plaat wel wat echt sterke songs om de luisteraar helemaal om de tuin te leiden.
Monster Magnet – Mastermind
Met een openingstrack als Hallucination Bomb is het niet moeilijk te raden waar Dave Wyndorf nog steeds met zijn hoofd zit na dik 20 jaar Monster Magnet. Behalve een ontelbare hoeveelheid hersencellen lijkt zijn grootste hobby naast het musiceren ook zijn stembanden te hebben aangetast, want de eens zo bezwerende zanger klinkt lang niet zo krachtig als voorheen. Gelukkig heeft hij nog steeds gitarist Ed Mundell aan zijn zijde en ook de overige bandleden zorgen ervoor dat Wyndorf zich verzekerd weet van een bulderende gitaarstorm achter zich. Bored With Sorcery rockt als broeierige cocktail van testosteron, adrenaline en coke en ook nummers als Mastermind en 100 Million Miles bewijzen dat Monster Magnet niet vergeten is waar het allemaal omdraait: goede songs, met stevige hooks en pakkende riffs. De paar minder sterke momenten kenmerken zich door halfslachtige pogingen tot makkelijker in het gehoor liggend hitmateriaal. Zonde, want op volle kracht kan Monster Magnet daar na al die jaren nog steeds prima zonder.
Broken Records – Let Me Come Home
Sommige platen klinken het best terwijl de regen tegen de ramen klettert, de wind om het huis jaagt en de zon al vroeg onder de kale horizon zakt. Wie voor dit soort momenten The National of Arcade Fire reserveert, heeft er met het tweede album van Broken Records een waardevolle aanwinst bij. De Schotten verstaan het kunstje van groots aangezet drama en spannende composities namelijk alsof ze het zelf hebben uitgevonden. Welkome bijkomstigheid is dat ze er ook graag de vaart inhouden en hun bombastische nummers bij tijd en wijle voorzien van felle drums en zwoegende bassen. Natuurlijk is er plek voor mooie, bijna oorverdovend stille momenten en gelukkig weet zanger Jamie Sutherland beide uitersten even betoverend bij elkaar te brengen.
Emily Jane White – Ode To Sentience
Bij sommige platen zou het geen overbodige luxe zijn om te waarschuwen voor de bijwerkingen. Weemoed, melancholie en een algehele bedruktheid in het geval van Ode To Sentience, de nieuwe plaat van de Amerikaanse Emily Jane White. Gelukkig gaan die zware gemoedstoestanden wel gepaard met een alleshelende schoonheid die absoluut een verrijking zijn voor je leven. Folk in zijn meest donkere vorm, gegoten in spannende composities en aangelengd met een zalvende stem die zowel prachtig ingetogen als onwaarschijnlijk krachtig klinkt. Liefhebbers van Kate Bush herkennen ongetwijfeld veel invloeden maar ook de eigenzinnigheid van een genie als Joanna Newsom steekt regelmatig de kop op.
Faberyayo & Vic Crezée – Het Grote Gedoe
Wie afgelopen zomer zijn iPod heeft stukgedraaid op Faberyayo’s gratis te downloaden mixtape Het Grote Gedoe, kan hem dan nu ook eindelijk op cd aanschaffen. Hij was natuurlijk al eerder buiten De Jeugd Van tegenwoordig te aanschouwen in acts als Le Le en B.R.U.C.E., maar Het Grote Gedoe blijkt opnieuw een uitlaatklep die veel moois de wereld inspuwt. Het ene moment gaat hij volledig los in zijn hang naar decadentie in tracks als Touch Die Geld en Jetset, om tijdens Solonaise en Dikke Reet aangevreten door spijt en onrust zich terug te trekken met gesloten gordijnen en literatuur. Muzikaal is het bijna op het audiopornografische af: glashelder en fris op de momenten dat het moet knallen en loodzwaar en verstikkend wanneer het even te moeilijk wordt. Op de laatste Jeugd van Tegenwoordig liet Faberyayo op met Bertje vs. Yayo al horen er fascinerende ideeën op na te houden, die op Het Grote Gedoe tot verrassend volle wasdom komen. Niet zo gek dus dat dit nummer op deze mixtape een vervolg krijgt in Tony vs. Yayo vs. Tom Trago. Klein extraatje voor de plaatkopers is een remix van Uniform met RBDJAN en Lange Frans.
Chris Rock – Bigger & Blacker / Never Scared / The Chris Rock Show 1 & 2 / Kill The Messenger
Het zijn goede tijden voor de liefhebbers van Chris Rock, die zich kunnen verheugen op maar liefst vier uitgaves op DVD. Allereerst Bigger & Blacker, de registratie van een show uit 1999 in het Apollo Theater in het New Yorkse Harlem. Een thuiswedstrijd voor Rock, die met zijn vlijmscherpe grappen in moordtempo het publiek dan ook joelend en uitzinnig op de stoelen krijgt. Never Scared werd in 2004 in Washington opgenomen, waarbij Rock zijn repertoire meer aan de actualiteit hangt. De toegevoegde waarde die dat destijds had, is zes jaar later natuurlijk wat minder maar de sarcastische grappen over de scheve verhoudingen tussen zwart en wit komen nog steeds keihard aan. Als extraatje op deze dvd ook nog zijn eerste HBO special Big Ass Jokes. The Chris Rock Show is voor de Nederlandse markt misschien wat minder interessant, omdat Rock in deze comedy talkshow actuele Amerikaanse gasten ontving waarvan de relevantie niet altijd is overgewaaid naar Europa. Tot slot Kill The Messenger, de registratie van de groote tour van een comedian ooit. De montage van drie shows in Londen, Johannesburg en new York is even snel en feilloos als Rock zelf, die hier in de beste vorm van zijn leven voor rauw, kritisch en hilarisch entertainment zorgt.
The Black Keys – Brothers / The Akron Sessions
Voor The Black Keys met hun nummers langs verschillende studio’s in Amerika trokken om hun succesalbums Brothers op te nemen, werd er eerst hard gewerkt in hun eigen studio in thuisstad Akron, Ohio. Dat klonk al niet onaardig dus werd besloten zes van de aldaar opgenomen nummers uit te brengen als bonusdisc bij een nieuwe stapel persingen van Brothers. De heren Auerbach en Carney blijken onderweg naar hun eindresultaat niet tot vernieuwende inzichten te zijn gekomen, want deze oudere versies wijken nauwelijks af van de definitieve. Wel wordt duidelijk hoe waardevol de productionele hand van Danger Mouse is geweest want hoewel The Akron Sessions zo al op plaat hadden gekund, heeft hij het uiteindelijk net dat heerlijk broeierige sfeertje weten te geven.
Midlake – The Courage Of Others
Het heeft altijd iets frustrerends voor een fan als je favoriete band nog geen jaar nadat een album is verschenen al weer met een nieuwe versie komt met extra materiaal. Midlake haalt deze grap uit met het in februari verschenen en succesvolle The Courage Of Others. “Helaas” zijn die extra nummers ook nog eens de moeite van het aanschaffen waard. Prachtige akoestische versies van Acts Of Man en Winter Dies, een alternatieve versie van Fortune en dat allemaal in mooi gebalanceerde bezettingen en loepzuiver gespeeld. Reden genoeg voor wie hem nog niet had om de plaat alsnog aan te schaffen of in het andere geval opnieuw aan te schaffen en iemand anders te verrijken met je oude exemplaar.
Mania is gratis verkrijgbaar in alle winkels van Plato en Concerto.
Hoeveel swing kan er zitten in één scheurend orgel en twee aftikkende drumstokken? In ieder geval meer dan sommige bands in hun complete album weten te stoppen, zo bewijst openingstrack ‘Godspeed’ van Shaking Godspeeds debuutalbum ‘Awe’. Het is de dreigende voorbode van een plaat vol krankzinnig gitaarwerk, loeiende orgels en bijna machinaal pompende drums. Zanger/gitarist Wout Kemkens is daarbij de vastberaden kapitein die dit schip op ramkoers op volle kracht en nietsontziend vooruit blaast. 
Met een opmerkelijke dosis cynisme en sarcasme voor een jongedame vroeg in de twintig, presenteert Caitlin Rose haar debuutalbum Own Side Now. De zangeres uit Nashville oogstte aan het begin van dit jaar al veel lof met haar Dead Flowers EP en heeft haar zwoele combinatie van country en pop sindsdien alleen maar verder verfijnd. Al is zwoel misschien niet helemaal de juiste duiding. Muzikaal geeft haar band weliswaar vaak die indruk, wie naar de woorden van Caitlin Rose luistert hoort overpeinzingen die soms scherp en bitter zijn als een cocktail van bourbon en cyaankali.
