Concertverslag: Wovenhand @ Hedon, Zwolle 15-12-2010

foto: Dennis ten Hove

Geen mooier seizoen voor de grimmige rootsfolk van Wovenhand dan de donkere winter. De band van 16 Horsepower-frontman David Eugene Edwards treft op deze koude winteravond een uitverkocht Hedon. Die volle zaal mag eerst nog wel even kennismaken met Seven Seas Duet, een excentriek duo uit Griekenland.

Met de levenservaring van deze karakteristieke Grieken zit het ongetwijfeld goed, maar hun muzikale verhaal doet bij veel bezoekers de wenkbrauwen wel even fronsen. Met verschillende instrumenten die hun oorsprong ongetwijfeld ver terug in de mediterrane geschiedenis vinden, spelen ze een folkloristische mengelmoes die ook in de zang weinig houvast biedt. De vrije opvatting die de heren er over toonvastheid op na houden werkt ook niet echt mee.

Een wat ongemakkelijke aanvang van de avond dus, die duidelijk pas echt begint als David Eugene Edwards het podium betreedt. De vastberaden blik in zijn ogen verraadt een mooi plan voor deze avond en de eerste zware tonen bevestigen dat beeld. Vooral de ritmesectie van zijn band legt vol overtuiging een onverwoestbare bodem waarop Edwards zijn haast ceremoniële show kan bouwen. De geconcentreerde bezieling waarmee hij te werk gaat lijkt misschien een uiting van introversie, maar het priesterbloed dat door zijn aderen stroomt maakt dat hij zelfs zittend op een stoel nog makkelijk een complete zaal in vuur en vlam kan zetten.

Die energie wordt naast zijn bezwerende stem en sublieme gitaarspel voor een minstens even groot deel gekanaliseerd door de dynamiek van zijn band. Natuurlijk is er veel ruimte voor prachtige, ingetogen spanningen maar met name drummer Ordy Garrison laat zich geregeld gelden als een perfecte aanjager voor de geluidsstormen die vanaf het podium door de zaal razen.

Vooral nieuwere nummers van het eerder dit jaar verschenen ‘The threshing floor’, met bijzondere vermelding voor het titelnummer, lenen zich hier uitstekend voor. Als na een uur en een kwartier de band moegestreden het podium verlaat, is de toegift bijna overbodig gezien de knap opgebouwde en perfect geëindigde spanningsboog. Edwards en de zijnen lijken echter nog wat olie voor op het vuur te hebben en zo krijgt het publiek alsnog de toegift waar het hongerig op wacht, om vervolgens met gloeiende oren weer de kou ingestuurd te worden.

Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl. Daar kun je ook de fotoreportage bekijken die Dennis ten Hove die avond maakte.

Concertverslag: Drive-By Truckers @ Vera, Groningen 18-11-2010

Alsof er een wand van ijs tussen podium en publiek staat, zo lijkt het concert van de Drive-By Truckers in het noordelijke poppaleis te beginnen. Aan het publiek ligt het niet, maar het duurt merkbaar even voor op het podium de juiste temperatuur wordt bereikt om door die barrière heen te breken. Na enkele slordige en wat ongeïnspireerd uitgevoerde nummers is het opvallend genoeg het rustige ‘Santa Fé’ (door Patterson Hood opgedragen aan zijn familie thuis) dat eindelijk opgelucht adem doet halen. Hood lijkt de Groningse zaal voor even te zijn vergeten en gaat volledig op in het nummer, waarmee zijn stem gelijk tot een veel indrukwekkender niveau stijgt.

Helaas heeft het publiek zich dan onder andere al wel door een tergend langzame versie van ‘This fucking job’ heen moeten bijten. Opvallend genoeg zonder al te veel gemopper vanuit de zaal, die blindelings in een goede afloop van de avond lijkt te geloven. En terecht, want de tweede helft is beduidend beter en schuurt soms tegen de perfectie aan. Qua geluid, maar ook wat betreft de band zelf. Hoewel Mike Cooley niet in zijn allerbeste humeur lijkt te zijn, is zijn stem van begin tot eind de constante factor van de show. Scherp en warm tegelijk, doordrenkt van melancholie en altijd precies de juiste noten rakend.

De rol die bassiste Shonna Tucker toebedeeld krijgt is vanavond helaas wat beperkt. Evenals haar basspel is ze bescheiden maar onmisbaar weggestopt in een hoekje, om alleen in de toegift tijdens ‘(It’s gonna be)/ I told you so’ even te schitteren. Zonde, want een live-uitvoering van ‘The purgatory line’ of  ’I’m sorry Huston’ had deze avond geen kwaad gedaan. Gelukkig wordt er wel gekozen voor een afsluiter van formaat, het van magnus opus ‘Southern rock opera’ afkomstige ‘Let there be rock’. Hierin kunnen de gitaristen Hood, Cooley en Neff eindelijk zonder gêne doen wat ze eigenlijk de hele avond al doen: elkaar de loef afsteken met sluwe riffs en smerige solo’s.

Hoewel Cooley en Hood wat dat betreft allebei hun mannetje staan, moeten ze het toch echt afleggen tegen de virtuoze John Neff, die met zijn sublieme spel op zowel gitaar als de pedal steel de hele avond lang onopvallend de show steelt. Andere blikvangers zijn de twee nieuwe nummers die worden gespeeld en op het aanstaande album ‘Go-Go boots’ zullen staan. De plaat verschijnt in februari en zou gezien deze twee nummers wel weer eens een kalmere kant op kunnen gaan. Het betekent in ieder geval dat de band snel terug zal keren, zo bevestigt ook Patterson Hood. Wij zien ze graag weer en hopen dan wel op een nog iets overtuigendere show.

Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl

Concertverslag: Jedi Mind Tricks @ Melkweg, Amsterdam 11-11-2010

Over publiciteit vooraf had de Amsterdamse Melkweg niet te klagen. Hoewel de Amerikaanse rapgroep Jedi Mind Tricks al een paar keer eerder naar de Nederlandse hoofdstad kwam, vond homobelangenvereniging COC het nu ineens tijd om aan de bel te trekken wegens vermeende homofobe teksten. De groep zou oproepen tot geweld tegen homo’s en het optreden zou om die reden afgelast moeten worden. De Melkweg ging niet mee in die redenering, maar plaatste wel een reactie op haar website, inclusief excuses van Jedi Mind Tricks zelf. Burgemeester Van Der Laan besloot zich tot slot ook nog even stoer op te stellen door te melden dat het optreden afgebroken zou worden zodra er een onvertogen woord zou vallen. Kortom, een roerig avondje in het verschiet…

Veel schokkender dan ‘Fuck school, fuck work’ werd het afgelopen donderdagavond niet. Misschien een verrassing voor de sensatiezoekers en populistische politici, maar niet voor wie zich de afgelopen jaren ook maar een beetje in de band heeft verdiept. Die laatste groep was vanavond massaal naar een volle Max gekomen en kreeg zoals verwacht een energieke show voor de kiezen. Beats als kanonslagen, raps als machetes en vooral door frontman Vinnie Paz constant opgezweept worden om de tent nog verder op zijn kop te zetten. Een indrukwekkend grote pit ging vooral los op klassiekers als ‘Blood in, blood out’, ‘I against I’ en ‘Heavy metal kings’ maar liet het ook bij nieuwere materiaal niet afweten.

Wie dat af en toe wel deden, waren rapper Jus Allah en DJ Kwestion. Die eerste had zich overduidelijk tegoed gedaan aan een of meerdere van de typische Amsterdamse verleidingen en zwalkte regelmatig onbeduidend over het podium. Ook de momenten waarop hij moest laten horen waarom hij daar stond, waren niet altijd even overtuigend. Hetzelfde geldt voor DJ Kwestion, die het zelfs presteerde een nummer op bijna dubbele snelheid in te starten. Vinnie Paz en OuterSpace collegarapper Crypt the Warchild waren gelukkig scherper en waren bewapend met vlijmscherpe raps, aanstekelijke energie en charisma. Het trucje van actie-reactie met het publiek door het laten aanvullen van simpele kreten werd misschien wat vaak uit de kast gehaald, maar miste zijn doel niet. Voor- en achterkant van de zaal werden tegen elkaar opgestookt, wat uitliep op een mooie ontladingsgolf heen en weer, vervolgens slim tot ontploffing gebracht door Paz en Crypt.

De show zelf was uiteindelijk het beste argument tegen de commotie vooraf. Aspecten als agressie en haat waren zeker aanwezig, maar de energie die eruit gehaald werd, diende uiteindelijk een positief doel van ontlading en inspiratie. Vinnie Paz maakte niet teveel worden vuil aan de ophef, maar benoemde het wel, bedankte de zaal voor hun steun en riep vervolgens op om de zaak met een oorverdovend ‘peace’ achter zich te laten. De afsluitende toegift was wellicht wat overbodig, het verlaten van het podium begeleid door Village People’s ‘Y.M.C.A.’ was dan wel weer een sarcastische en relativerende eindnoot.

Deze recensie verscheen eerder op CuttingEdge.nl, de foto is gemaakt door Niels Vinck.