Recensie: The Devil’s Blood – The Time Of No Time Evermore

Perfectie. Als deze plaat in één woord gevangen zou moeten worden, zou dat het zijn. Een term die natuurlijk wel vaker uit de kast wordt getrokken in recensies, maar naar mijn idee al lange tijd niet meer zo van toepassing is geweest als op The Devil’s Blood. De occulte rock van de band uit Eindhoven laat elementen als het onheil van Coven, de moordriffs van Thin Lizzy en de bewerende krachten van Jefferson Airplane op bijna angstaanjagende manier naadloos samenvallen.

Classic rock in ultieme vorm dus, maar door de glasheldere productie van Pieter Kloos is het geluid volledig van deze tijd. Op eerder werk klonk de band nogal als goed bewaard geheim uit de donkere jaren zeventig, wat ook zijn charme had, maar het geluid op The Time Of No Time Evermore is veel levendiger en dynamischer. Ieder detail komt moeiteloos binnen, van de sprankelende bekkens tot de warme gitaren en de daverende stem van zangeres Farida Lemouchi.

Daar komt nog bij dat de nummers stuk voor stuk subliem in elkaar steken. Op papier lijkt The Devil’s Blood voorbestemd aan een selecte groep liefhebbers, maar iedereen die ook maar een beetje rock in z’n donder heeft, gaat hier genadeloos voor de bijl. Catchy, meesterlijk opgebouwd en met een stortvloed aan geweldige riffs waar je duizelig van wordt. The Yonder Beckon’s vat die kwaliteiten misschien nog wel het beste samen, met Christ Or Cocaine daarnaast als absolute hit op deze plaat.

In Duitsland zijn ze al goed bij de les en haalde The Time Of No Time Evermore zelfs de albumcharts. Nederland wil nog wat moeilijker wakker worden maar het is te hopen dat dat snel gebeurt. Het zou toch zonde zijn als we de beste plaat uit Nederland sinds jaren nota bene zelf over het hoofd zouden zien.

Aanvullende info:
Label: Ván Records
Speelduur: 54:40 minuten
Website: www.myspace.com/thedevilsblood

Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl