Recensie: Tindersticks – Falling Down A Mountain

Dat Falling Down A Mountain geen herhalingsoefening wordt van het in 2008 verschenen en verrassend sterke The Hungry Saw, wordt in het openende titelnummer al snel duidelijk. Broeierige, jazzy klanken hijgen je tegemoet en klinken even ongemakkelijk als intrigerend. Na ruim zes en een halve minuut vloeien ze over in het bezwerende Keep You Beautiful en is zanger Stuart Staples te horen zoals we hem kennen: koel en beheerst, maar ook sussend en prikkelend tegelijk. De rest van het album vordert volgens vergelijkbare uitersten en laat een band horen die het zelfvertrouwen weer heeft om te experimenteren, maar daar nog niet altijd even overtuigend mee voor het voetlicht komt.

Staples gaf in interviews al aan dat het een moeilijke plaat was om te maken, omdat ditmaal veel vaste structuren en werkwijzen werden losgelaten. Dat gevoel slaat makkelijk over op de luisteraar door opwindende, nieuwe manieren van songwriting af te wisselen met nummers die hoorbaar terugvallen op het comfortabele geluid van eerdere tijden. Tracks als She Rode Me Down en Black Smoke laten een avontuurlijke zelfverzekerdheid horen, die op andere momenten nog wel eens ontbreken.

Bijzondere vermelding verdienen de twee instrumentale nummers Hubbard Hills en Piano Music, die doen denken aan de sfeervolle magie van componist Angelo Badalamenti. De deur naar veel moois staat op Falling Down A Mountain zeker open, al is het nog op een voorzichtig kiertje. De band klinkt op dit album het best wanneer de bekende vormen worden losgelaten en onbekend terrein betreden wordt. Voor nu levert dat een heel aardige plaat op maar doet het vooral uitkijken naar de toekomst.

Aanvullende info:
Label: 4AD Records
Speelduur: 44:36 minuten
Website: www.tindersticks.co.uk

Deze recensie verscheen eerder op Muziek.nl