Recensie: The Darkness

Een game gebaseerd op wat dan ook (film, TV-serie of ander al lang uitgemolken concept) belooft meestal niet veel goeds. The Darkness, geïnspireerd door de gelijknamige comic, is gelukkig eens een aangename uitzondering op die ellendige regel. Ik heb in ieder geval nog maar weinig zon gezien deze zomer, en dat komt zeker niet alleen door het belabberde weer. Tekst: Martijn Koetsier

Bijna zonder uitzondering betekent het eerste half uur in je gloednieuw gekochte game een hersendodende tutorial waarin je met kleine peuterstapjes leert wat welk knopje wanneer doet. Soms noodzakelijk maar veel vaker onnodig frustrerend en te langdradig. The Darkness scoort hier gelijk al dikke punten door je vanaf het eerste moment in de actie te storten. In een openingsscène die grafisch subliem is ontmoet je je character, Jackie Estacado in een bloedstollende achtervolgingsscène. Het eerste level dat volgt is misschien niet al te moeilijk, je proeft wel gelijk de sfeer die deze game zo bijzonder maakt.

De game is in principe opgebouwd als first person shooter maar heeft zoveel meer diepgang dat die benaming eigenlijk tekort schiet. Allereerst het verhaal van Jackie, die als jonge huurmoordenaar overhoop ligt met zijn corrupte maffiafamilie. Daar komt nog bij dat hij een vloek draagt die ervoor zorgt dat zijn lichaam op zijn 21ste verjaardag in bezit wordt genomen door The Darkness. The Darkness is een eeuwenoude entiteit die Jackie verschillende interessante krachten oplevert.

Zo beschikt hij over twee enorme tentakels, die zich vanuit je rug als zwarte anaconda’s voeden met menselijke harten. Deze kun je in de game upgraden en uiteindelijk vier verschillende functies geven. De uitleg van deze functies verraad misschien wat teveel van het verhaal, maar dat de bedenkers een indrukwekkend sadistisch voorstellingvermogen hebben staat absoluut vast. Ook krijg je de controle over Darklings, kleine zwarte gnoompjes met een wat bizar gevoel voor humor. Als ze bijvoorbeeld in jouw opdracht een paar vijanden onder vuur hebben genomen zie je ze even later kakelend over de lijken staan pissen. Wat de sfeer van de game extra beklemmend maakt, is de stem van The Darkness (die door Mike Patton van een heerlijk sinister geluid is voorzien), die continu door je hoofd spookt.

In eerste instantie heeft Jackie maar één doel voor ogen: op een zo gruwelijk mogelijke manier wraak nemen op zijn gluiperige oom Paulie (ingesproken door Dwight ‘Murdock’ Schultz). Hierbij achtervolg je hem op verschillende locaties door de stad, waarbij die plaatsen je de mogelijkheid geven submissies op te pakken. Je zult regelmatig met de metro reizen en op die kille, grauwe stations kom je dan ook veel schimmige figuren tegen die op één of andere manier je hulp kunnen gebruiken. In ruil hiervoor krijg je collectables die je niet direct iets opleveren maar natuurlijk essentieel zijn voor de freaks die het spel volledig uit willen spelen. De kern van game is echter het leren leven met The Darkness en het zoeken naar manieren om meer controle over deze vloek te krijgen.

Wat het meest indruk maakt tijdens de game is de diepgang van het verhaal en hoe goed dit uitgewerkt is in zowel het spelen zelf als de briljante cutscenes. The Darkness bekruipt je letterlijk en zal je meer dan eens overvallen met onverwachte plotwendigen. Minpunten? Mwah, een paar kleintjes dan. Zo is het met de vrij simpele besturing nogal lastig snelle handelingen uit te voeren en lijkt Jackie met zijn slome gewandel liever lui dan moe. Gelukkig stelt dit niet al te veel voor en heb je met The Darkness een game waar je je weer eens helemaal in kunt verliezen.

The Darkness (Xbox 360, PS3)

Ontwikkelaar: Starbreeze

Uitgever: 2K Games